Amigos.pl – Blog z ciekawymi artykułami.

To popularne przekonanie: ręczniki hotelowe są obiektem częstych kradzieży. Mało kto potrafi się oprzeć zapakowaniu ręcznika do swojej walizki. Przynajmniej na filmach.

Spocony mężczyzna opuszcza hotel, na odchodnym rzucając recepcjonistce pogardliwe “do widzenia”. Z niecierpliwością przeciska się przez obrotowe drzwi, a będąc już na ulicy gwiżdże na taksówkę. Pierwsze dwa wozy mijają go; trzeci przystaje. Mężczyzna ładuje się na tył samochodu, kładąc walizkę na swoich kolanach. Kierowca próbuje zacząć rozmowę, ale pasażer jest wyjątkowo opryskliwy. “Dlaczego?”. zastanawia się taksówkarz. Dlatego, że właśnie ukradł hotelowe ręczniki. Choć w domu ma ich całą masę. A nowe może kupić za grosze.

Kradzież hotelowych ręczników stała się symbolem podróży – takim samym jak autokary, rezerwacja hoteli czy zwrot “tanie latanie“. Czynność tę rozpropagowały głównie amerykańskie i angielskie produkcje filmowe, w których – nie wiedzieć czemu – ręczniki stanowiły nieodłączny element bagażu wymeldowującego się hotelowego gościa. Czy miały być pamiątką, czy były brane przez pomyłkę, czy gościem kierowała zwykła chciwość? Trudno powiedzieć. Przy czym można bez zastanowienia odrzucić ostatnią z teorii, jako że ktoś, kogo stać na pokój w drogim hotelu, na pewno ma w zanadrzu parę groszy na ręcznik.

Czy w rzeczywistości ten niecny proceder jest codziennością, tak jak próbują nam to wmówić filmowi twórcy? O dziwo, tak. Zwłaszcza w droższych i bardziej prestiżowych hotelach. Mało kto wie, ale niektóre placówki w cenę pobytu zapobiegawczo włączają koszt ręczników. Oczywiście nie oznacza to, że istnieje przyzwolenie na ich kradzież. Nadal jest ona surowo karana w przypadku wykrycia, jednak jako że przeszukiwanie bagaży każdego gościa nie wchodzi w grę, placówki muszą odrabiać straty. Kradzieży ręczników nie da się bowiem z jakiegoś powodu uniknąć.

Co sprawia, że tak kochamy hotelowe ręczniki? Czy są wyjątkowo puszyste, przyjemne w dotyku, chłonne? A może mają inne właściwości, np. piękne zdobienia czy wyjątkowo drogi materiał? Jeśli masz swoją teorię – wypowiedz się. To sprawa, o której warto porozmawiać.

To kwestia, którą warto przemyśleć. Zastanów się, czy naprawdę tego chcesz. Swojej decyzji możesz gorzko pożałować, odczuwszy na własnej skórze, że wyprawa samochodem na wakacje nagle zmieniła się w piekło.

Brum brum brum brum pyr pyr pyr pyk. Oto zestaw dźwięków, którego obawia się każda zmotoryzowana osoba. Owe onomatopeje obrazują bowiem nagłą śmierć naszego pojazdu. Wyprawa wozu do krainy wiecznych łowów jest wystarczająco nieprzyjemna, irytująca i męcząca, gdy zdarza się pod własnym domem, a co dopiero setki, a nawet tysiące kilometrów dalej.

Wyobraź sobie, że jedziesz uroczą polną drogą. W tle majaczy zielony las, złote łany zbóż rozpościerają się jak okiem sięgnąć, a ptaki ćwierkają swoje wesołe melodie (choć tego nie słyszysz – radio w samochodzie jest nastawione zbyt głośno, poza tym silnik dziwnie rzęzi). Myślisz tylko o tym, jak cudownie jest odpocząć od wszelkich zmartwień dnia codziennego. Rozkoszujesz się perspektywą spędzenia kilku dni w ulubionym kurorcie / chatce nad jeziorem / pod namiotem. Wszystko jest idealne…

I nagle słyszysz coś przerażającego: “pyr pyr pyr pyk”. Przypominasz sobie, że dziwne dźwięki dobiegały z silnika już od paru tygodni i dziesiątki razy powtarzałeś sobie, że trzeba to będzie sprawdzić, ale nigdy nie było na to czasu. Poza tym nie brzmiał aż tak źle. Wtaczasz się na pobocze i zastanawiasz, co zrobić. Jeszcze nigdy samochód nie rozkraczył ci się na drodze. Chyba powinieneś rozstawić trójkąt, tylko gdzie on jest? Pod siedzeniem? W bagażniku? Nie, chwilka; co on robi w schowku na rękawiczki? I jak się tam zmieścił?

Zaglądasz pod maskę i próbujesz zorientować się, co jest nie w porządku. Wszystko wygląda tak jak zawsze. Silniki zawsze wyglądają identycznie! Zaczynasz się irytować własną ignorancją. Zamykasz klapę i sięgasz po telefon komórkowy. Stwierdzasz, że na tym odludziu nie ma zasięgu. Czujesz, jak zalewa cię fala gorąca. To dzika, niczym nie powstrzymana wściekłość. Rozglądasz się we wszystkie strony – droga prowadzi aż po horyzont, ale nigdzie nie widać osad ludzkich. W którą stronę pójść? Gdzie będzie bliżej? Ogarnia cię bezsilność. Myślisz z ironią – “co za wspaniały początek wakacji”…

Nadal jesteś zdecydowany wyprawić się samochodem? Masz przecież tyle alternatyw – możesz kupić bilety autobusowe, bilety autokarowe, a nawet wybrać tanie loty. Nic nie zmieni twojego zdania? No cóż, zrób w takim razie przegląd samochodu, spisz numery telefoniczne osób i warsztatów, z którymi możesz skontaktować się w razie awarii, a poza tym… trzymaj kciuki, abyś nie stał się ofiarą słynnej złośliwości rzeczy martwych.

Pakowanie się to tajemna sztuka, której poznanie dane było nielicznym. Będę boleśnie szczery: ja się do tej grupy nie zaliczam. I ty zapewne też.

Bilety autobusowe na lotnisko? Są. Bilety lotnicze? Są. Rezerwacja hoteli? Załatwiona. Czyli mamy wszystko, co potrzebne aby dotrzeć na wakacje, prawda? Niezupełnie…

Pozostają jeszcze dwie pary spodni, bielizna, strój sportowy, ręczniki, przybory toaletowe, może coś cieplejszego na wszelki wypadek, kilka gorących kubków (chyba nikt bez nich nigdzie nie wyrusza), jakieś plastry, laptop i wiele, wiele innych rzeczy… Jak to zabrać? – pytasz samego siebie. Przecież nie będę się gniótł z pięcioma walizami! Mam zamiar zabrać tylko jeden plecak – i tak właśnie będzie.

Teoretycznie pakowanie jest proste. Wystarczy wszystko ładnie poskładać i umieszczać w plecaku w odpowiedniej kolejności, tak by rzeczy kruche nie były na spodzie, a ciężkie nie leżały na lekkich. Tylko że w praktyce wszystko okazuje się nieco trudniejsze. Jakkolwiek by nie postępować – miejsce w bagażu kończy się straszliwie szybko. Okazuje się, że ze wszystkich zaplanowanych rzeczy na razie zapakowana została może połowa…

Czy to wina zbyt małego plecaka? Nie. Przecież na własne oczy widziałeś, jak osoba, która używała go wcześniej, zmieściła do niego o wiele więcej rzeczy. Każdy zna przynajmniej jednego człowieka, potrafiącego zapakować słonia do małej torebki. I wszyscy irytujemy się, że nie posiadamy ich zdolności.

A co najgorsze, samo pakowanie to jeszcze nie koniec. Bo kiedy już jakimś cudem dopniemy zamek, modląc się żeby nie pękł, wybebeszając całą zawartość na podłogę autokaru, będziemy musieli się rozpakować gdy dotrzemy na miejsce. To jest jeszcze łatwe, lecz gdy dochodzi do ponownego pakowania… zaczyna się prawdziwy koszmar. To, co ledwo zmieściło się w jedną stronę, na sto procent nie zmieści się, gdy będziemy ruszać w drogę powrotną. Nie wiadomo, jaka jest tego przyczyna.

Pakowaniu warto poświęcić trochę treningu. To umiejętność, która naprawdę się przydaje – nie tylko podczas wyjazdów w celach wypoczynkowych, ale i w trakcie wyjazdów służbowych, a nawet krótkich wypadów, podczas których musimy coś przenieść w niewielkiej torbie. Te same zasady, które obowiązują w plecaku, będą też obowiązywać w samochodzie podczas przeprowadzki. Nauczcie się pakować walizkę, a nauczycie się rozmieszczać w bagażniku pudła z dorobkiem swojego życia. Jeśli proces przebiegnie sprawnie, unikniecie niepotrzebnego zdenerwowania.

Podróżowanie z GPS-em powoli (a może nawet nie tak powoli) zastępuje wyjazdy z mapą w ręce. Czy turystyka rozwija się w dobrym kierunku?

Oczywistym jest, że branża turystyczna stara się pozyskać jak najwięcej klientów przez uleganie ich wynikłym z lenistwa zachciankom. Bilety autokarowe można zamówić przez Internet, nawet tanie linie lotnicze oferują możliwość przekąszenia dobrego obiadu na pokładzie, hotele w każdej części świata pozwalają rezerwować miejsca za pomocą jednego kliknięcia, a biura podróży zapewniają przewodników, którzy zdejmą z turysty obowiązek przeczytania choćby jednej książki na temat odwiedzanego kraju. Kolejnym z udogodnień jest GPS (Global Positioning System), którego użycie pozwala całkowicie wyłączyć umysł i kierować się wskazaniem ekranowej strzałki.

Takie poddanie się woli maszyny wbrew pozorom nie przynosi zbyt dobrych skutków. Umiejętność czytania mapy – prawdziwej mapy! – wymaga skupienia i poświęcenia czasu na opanowanie tej sztuki, ale wyrabia zmysł orientacji przestrzennej oraz ćwiczy wyobraźnię. Tymczasem GPS prowadzi za rękę, co jest szkodliwe – zwłaszcza biorąc pod uwagę, że urządzenie często się myli. Chyba każdy słyszał o przypadkach kierowców, którzy zbytnio ufając maszynie, wylądowali w jeziorze czy rzece, ponieważ wzięli skręt, który istniał tylko w pamięci urządzenia.

Największa zaleta prawdziwej mapy jest jednak związana z jej o wiele bardziej prozaiczną cechą. Mapa zawsze działa, przez co nadaje się do wzięcia na długie wczasy. Konieczność doładowywania GPS-a, podłączania do akumulatora czy uzbrajania w kolejne zestawy baterii, raczej wyłącza go z użycia w bardziej dzikich terenach (które zresztą często nie są rozpoznawane przez maszynę). Pakowanie urządzenia podczas wyjazdu np. do Mongolii to oznaka kompletnego braku wyobraźni, ale – niestety – takich zachowań uczy społeczeństwo coraz bardziej zależne od elektroniki. Szkoda byłoby, gdyby branża turystyczna też uległa nowej modzie i stała się wielkoformatowym odpowiednikiem przedszkolanki, prowadzącej swoich wychowanków za rękę.

Czy stolica Hawajów może zaoferować turystom coś więcej niż drinki z parasolkami?

Honolulu to miasto leżące na wyspie Oahu – jednej ze stu trzydziestu siedmiu wysp, jakie tworzą pięćdziesiąty stan USA. Jest ono stosunkowo młode – w formie przypominającej dzisiejszą funkcjonuje od 1816 roku. Wcześniej pełniło rolę zaledwie osady, założonej przez Polinezyjczyków; jej rozwój nastąpił dopiero po podboju przez lidera jednego z hawajskich ludów – Kamehamehę pierwszego – który osiedlił tam swój dwór. Najciekawsza część historii Honolulu wiążę się jednak z położoną w pobliżu bazą wojskową Pearl Harbor, która odegrała niebagatelną rolę podczas drugiej wojny światowej.

Jakie widoki spodziewasz się ujrzeć w Honolulu? Chatki z patyków i liści bananowca? Nic z tego. To duże miasto – ale trudno nazwać je zwyczajnym. Mimo że cechuje je to, co znamy z naszych metropolii – czyli wieżowce, tłumy ludzi zapełniające ulice, ruch samochodowy o dużym natężeniu – to jego specyficzna atmosfera sprawia, że wszystko jest o wiele mniej przytłaczające.

Wybierając się do Honolulu, trzeba – po prostu trzeba! – postawić nogę na słynnej na cały świat plaży Waikiki. To raj dla surferów, ale nie tylko – złoty piasek i krystaliczna woda sprawią przyjemność każdemu miłośnikowi nadwodnego lenistwa. Wrażenia estetyczne potęguje nie tylko obecność pięknych dziewcząt; warto zwrócić wzrok na majaczący w oddali szczyt wygasłego wulkanu Diamond Head. Jeżeli przyglądanie się jest utrudniane przez rażące słońce, wystarczy spocząć w cieniu palm.

Wracając do początkowego pytania: Honolulu jak najbardziej jest miejscem wartym odwiedzin; zapewni rozrywkę każdemu, zwłaszcza osobom pragnącym ucieczki od “europejskości”. Jeżeli wcześniej się wahałeś, możesz już przestać. Zabukuj bilety lotnicze, wsiądź w samolot i wybierz się na wakacje, jakich nigdy nie zapomnisz. Ruchliwe centrum, błękitne morze i złota plaża czekają! Takiej wycieczki nie pożałujesz bez względu na koszty.

Od początku istnienia Homo Sapiens nie zadowalał się „twardym stąpaniem po ziemi”, pragnąc wkroczyć także w obszary z biologicznego punktu widzenia nieosiągalne – takie jak głębiny mórz i oceanów czy przestworza.

Latanie przez tysiąclecia było nieziszczalnym marzeniem, rozpalającym wyobraźnię naszych przodków. Praktycznie w każdym kręgu kulturowym wytworzyły się mity i opowieści o magicznych przedmiotach, zwierzętach lub postaciach mogących utrzymać się chociaż parę metrów nad ziemią. W funkcję latania wyposażone były magiczne dywany i miotły; z mitologii greckiej znamy skrzydlatego konia – pegaza. Jednak umiejętność latania przypisywano przede wszystkim istotom wyższym: bogom, aniołom, czy innym duchom zarówno dobrym, jak i złym.

I tak przez wieki latanie dla człowieka pozostawało jedynie w świecie fantazji i magii, lecz znaleźli się śmiałkowie którzy rzucili wyzwanie grawitacji, a ich orężem stała się nauka i technika. Było to w czasach renesansu. Najsłynniejszym inżynierem, który zmierzył się z problemem całkowitej niemożności oderwania się od podłoża, był oczywiście genialny samouk Leonardo da Vinci. Podczas projektowania swojej maszyny latającej Leonardo wzorował się na ptakach. Niestety, pomimo obserwacji, pilnych studiów nad ptasią anatomią i analizą lotu, żaden z prototypów nie okazał się sukcesem. Nie udało się naszemu wynalazcy zbudować wehikułu zdolnego wzbić się w powietrze, kończącego na zawsze ptasią dominację w przestworzach, jednak jego pomysły były inspiracją dla przyszłych pokoleń zapalonych konstruktorów oraz dały podwaliny dla inżynierii lotniczej.

By móc cieszyć się dobrodziejstwem, jakim są tanie linie lotnicze, przyszło nam czekać jeszcze pięćset lat. Co nie znaczy, oczywiście, że przez ten czas nic się nie zmieniło w kwestii latania. Ludzkość dopięła swego już w XVIII. To właśnie wtedy bracia Montgolfier, jako pierwsi ludzie na świecie wzbili się w powietrze… balonem. To właśnie ten środek transportu jako pierwszy pozwolił urzeczywistnić odwieczne marzenie człowieka. Ale loty balonem nie zaspokoiły wygórowanych ambicji.

To ptaki ciągle były inspiracją dla ówczesnych inżynierów; ich skrzydła posłużyły za wzór dla szybowców. Stąd już tylko krok dzielił ludzkość od wynalezienia statku powietrznego napędzanego silnikiem, który pozwalałby pokonywać tysiące kilometrów, przewożącym na swym pokładzie ponad setkę ludzi, odgrywającym kluczową rolę w światowym transporcie, ale także mającym ogromny wpływ na rozwój techniki wojskowej.

Dziś nikt sobie nie wyobraża świata, w którym nie istnieją bilety lotnicze; obecność samolotów na naszym niebie jest dla nas tak naturalna, jak obecność ptaków. Zalet maszyn latających nie trzeba wymieniać; jedną z nich znają nawet dzieci. Żaden inny środek transportu nie skraca tak dobrze drogi na wakacje.